Ghazal 1: O cupbearer, pass the cup around and hand it on

الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها

به بوی نافه‌ای کآخر صبا زان طره بگشاید
ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها

مرا در منزل جانان چه امن عیش، چون هر دم
جرس فریاد می‌دارد که بربندید محمل‌ها

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبک‌باران ساحل‌ها؟

همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر
نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفل‌ها؟

حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ
متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

O cupbearer, pass the cup around and hand it on,
for love seemed easy at first, but then the hardships came.

For the scent of musk the morning breeze may loose from those tresses,
how much blood the curl of those dark locks has spilled in hearts!

What safety or joy is there for me at the beloved's halting place, when every moment
the caravan bell cries out: bind on your loads!

Stain the prayer mat with wine if the Magian elder tells you to,
for the wayfarer is not ignorant of the road and the customs of its stations.

The dark night, the fear of waves, a whirlpool so dreadful:
how can they know our state, those who travel light along the shore?

All my work, through self-will, has ended in ill repute;
how can a secret stay hidden when gatherings are made of it?

If you long for his presence, Hafez, never be absent from him;
when you meet the one you love, let the world go and forget it.