Ghazal 10: Last night our elder came from the mosque to the tavern

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما؟

ما مریدان روی سوی قبله چون آریم؟ چون
روی سوی خانهٔ خمار دارد پیر ما

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم
کاین‌چنین رفته‌ است در عهد ازل تقدیر ما

عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی
آه آتشناک و سوز سینهٔ شبگیر ما؟

تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

Last night our elder came from the mosque to the tavern;
friends of the path, what is our course after this?

How can we disciples turn our faces to the qibla, when
our elder has his face toward the vintner's house?

In the tavern of the path we shall lodge together,
for so our destiny was written on the day before time.

If reason knew how happy the heart is in the bond of his tress,
the reasonable would go mad for the sake of our chain.

Your lovely face revealed to us a verse of grace;
since then there is nothing but grace and beauty in our commentary.

Will it ever, one night, take hold of your heart of stone,
our fiery sigh and the burning of our breast before dawn?

The arrow of our sigh passes beyond the sky; Hafez, be silent.
Have mercy on your own soul and beware of our arrow.