Ghazal 114: The phoenix of the height of happiness will fall into our snare

همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد

حباب‌وار براندازم از نشاط کلاه
اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد

شبی که ماه مراد از افق شود طالع
بود که پرتو نوری به بام ما افتد

به بارگاه تو چون باد را نباشد بار
کی اتفاق مجال سلام ما افتد؟

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز
کز این شکار، فراوان به دام ما افتد

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی
بود که قرعهٔ دولت به نام ما افتد

ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ
نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

The phoenix of the height of happiness will fall into our snare
if your way should take you past our dwelling.

Like a bubble I will throw my cap in the air for joy
if a reflection of your face falls into our cup.

On the night when the moon of desire rises from the horizon,
perhaps a ray of its light will fall on our roof.

Since even the wind has no admission to your court,
when will a chance for our greeting come about?

When my life was given for her lip, I formed the fancy
that a drop of its clear water would fall on our palate.

The image of your tress said: do not make your life the means,
for of this kind of game plenty falls into our snare.

Do not leave this door in despair; cast a lot.
Perhaps the draw of fortune will fall on our name.

Whenever Hafez speaks of the dust of your street,
the breeze of the soul's rose garden falls on our senses.