Ghazal 124: She whose hyacinth hair puts musk to the torment

آن که از سنبل او، غالیه تابی دارد
باز با دلشدگان ناز و عتابی دارد

از سر کشتهٔ خود می‌گذری همچون باد
چه توان کرد؟ که عمر است و شتابی دارد

ماه خورشید نمایش ز پس پردهٔ زلف
آفتابیست که در پیش سحابی دارد

چشم من کرد به هر گوشه روان سیل سرشک
تا سهی سرو تو را تازه‌تر آبی دارد

غمزهٔ شوخ تو خونم به خطا می‌ریزد
فرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد

آب حیوان اگر این است که دارد لب دوست
روشن است این که خضر بهره سرابی دارد

چشم مخمور تو دارد ز دلم قصد جگر
ترک مست است مگر میل کبابی دارد

جان بیمار مرا نیست ز تو روی سؤال
ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد

کی کند سوی دل خستهٔ حافظ نظری
چشم مستش که به هر گوشه خرابی دارد

She whose hyacinth hair puts musk to the torment
is once again coy and reproachful with those who lost their hearts.

You pass over the head of the one you have slain like the wind;
what can be done? It is life, and it is in a hurry.

Her moon that shows the sun, from behind the veil of her tress,
is a sun that has a cloud before it.

My eye sent a flood of tears flowing into every corner,
so that your tall cypress might have fresher water.

Your bold glance sheds my blood by mistake;
may it have its chance, for it has a sound idea.

If the water of life is what the friend's lip has,
it is clear that Khizr's share is a mirage.

Your languid eye aims through my heart at the liver;
it is a drunken Turk; perhaps it has a mind for roast meat.

My sick soul has no face to ask a question of you;
happy the weary one who has an answer from the friend.

When will it cast a glance at the weary heart of Hafez,
her drunken eye, which leaves a ruin in every corner?