Ghazal 126: The soul, without the beauty of the beloved, has no desire for the world

جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم
یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است
دردا که این معما شرح و بیان ندارد

سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد

چنگ خمیده‌قامت می‌خواندت به عشرت
بشنو که پند پیران هیچت زیان ندارد

ای دل طریق رندی از محتسب بیاموز
مست است و در حق او کس این گمان ندارد

احوال گنج قارون کایام داد بر باد
در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد

گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان
کان شوخ سربریده بند زبان ندارد

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

The soul, without the beauty of the beloved, has no desire for the world;
whoever does not have this truly does not have that.

With no one have I seen any trace of that heart-stealer;
either I have no news, or she has no trace.

Every dewdrop on this road is a hundred seas of fire;
alas that this riddle has no explanation or account.

The halting place of ease must not be let slip;
O camel driver, halt, for this road has no end.

The bent-backed harp is calling you to pleasure;
listen, for the advice of the old does you no harm.

O heart, learn the way of the rend from the morals officer;
he is drunk, and no one has this suspicion of him.

The story of Korah's treasure, which time gave to the wind,
recite in the ear of the heart, so that it keeps no gold hidden.

Even if the watcher is the candle itself, hide your secrets from it,
for that bold one with the cut head has no hold on its tongue.

No one in the world has a servant like Hafez,
because no one in the world has a king like you.