Ghazal 12: The moon of beauty takes its light from your shining face

ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما
آب‌روی خوبی از چاه زنخدان شما

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده
باز گردد یا برآید؟ چیست فرمان شما؟

کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت
به که نفروشند مستوری به مستان شما

بخت خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگر
زان که زد بر دیده آبی، روی رخشان شما

با صبا همراه بفرست از رخت گل دسته‌ای
بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جم
گرچه جام ما نشد پر می به دوران شما

دل خرابی می‌کند، دلدار را آگه کنید
زینهار ای دوستان‌، جان من و جان شما

کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟
خاطر مجموع ما، زلف پریشان شما

دور دار از خاک و خون دامن، چو بر ما بگذری
کاندر این ره کشته بسیارند، قربان شما

می‌کند حافظ دعایی، بشنو، آمینی بگو
روزی ما باد لعل شکرافشان شما

ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو
کای سر حق‌ناشناسان گوی چوگان شما

گرچه دوریم از بساط قرب‌، همت دور نیست
بندهٔ شاه شماییم و ثناخوان شما

ای شهنشاه بلند اختر‌، خدا را همتی
تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما

The moon of beauty takes its light from your shining face;
loveliness takes its lustre from the well of your chin.

My soul, come to the lip, intends to see you;
shall it turn back or come out? What is your command?

No one in the age of your narcissus eye gained any share of safety;
better they do not sell modesty to those drunk on you.

Our sleepy fortune may yet awaken,
since your shining face has splashed water on its eyes.

Send with the morning breeze a posy from your cheek;
perhaps we may catch a scent from the dust of your garden.

Long life and your desire to you, cupbearers of Jamshid's feast,
though our cup was not filled with wine in your round.

The heart is working ruin; let the heart's keeper know.
Take care, friends: my life and your lives are at stake.

When, O Lord, will this wish come to hand, that they be joined:
our collected mind and your scattered tress?

Keep your skirt clear of dust and blood as you pass by us,
for on this road the slain are many, sacrifices to you.

Hafez is saying a prayer; listen, and say amen:
may your sugar-scattering ruby lip be our daily bread.

Morning breeze, tell the people of the city of Yazd from us:
may the heads of the ungrateful be the ball for your polo stick.

Though we are far from the carpet of nearness, our devotion is not far;
we are the servant of your king and the singer of your praise.

O king of kings with the lofty star, for God's sake grant an aid,
that like a star I may kiss the dust of your court.