Ghazal 149: My heart takes no road but love of the moon-faced

دلم جز مهر مه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد
ز هر در می‌دهم پندش، ولیکن در نمی‌گیرد

خدا را ای نصیحت‌گو، حدیث ساغر و می گو
که نقشی در خیال ما، از این خوش‌تر نمی‌گیرد

بیا ای ساقی گل‌رخ‌، بیاور بادهٔ رنگین
که فکری در درون ما، از این بهتر نمی‌گیرد

صراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارند
عجب‌! گر آتش این زرق در دفتر نمی‌گیرد

من این دلق مرقع را، بخواهم سوختن روزی
که پیر می فروشانش‌، به جامی بر نمی‌گیرد

از آن رو هست یاران را، صفا‌ها با می لعلش
که غیر از راستی نقشی، در آن جوهر نمی‌گیرد

سر و چشمی چنین دلکش، تو گویی چشم از او بردوز؟
برو کاین وعظ بی‌معنی‌، مرا در سر نمی‌گیرد

نصیحتگو‌‌ی رندان را، که با حکم قضا جنگ است
دلش بس تنگ می‌بینم، مگر ساغر نمی‌گیرد

میان گریه می‌خندم‌، که چون شمع اندر این مجلس
زبان آتشینم هست، لیکن در نمی‌گیرد

چه خوش صید دلم کردی، بنازم چشم مستت را
که کس مرغان وحشی را، از این خوش‌تر نمی‌گیرد

سخن در احتیاج ما و استغنا‌ی معشوق است
چه سود افسونگر‌ی ای دل؟ که در دلبر نمی‌گیرد

من آن آیینه را روزی، به دست آرم سکندر‌وار
اگر می‌گیرد این آتش زمانی‌، ور نمی‌گیرد

خدا را رحمی ای منعم‌، که درویش سر کویت
دری دیگر نمی‌داند، رهی دیگر نمی‌گیرد

بدین شعر تر شیرین‌، ز شاهنشه عجب دارم
که سر تا پای حافظ را، چرا در زر نمی‌گیرد

My heart takes no road but love of the moon-faced;
I advise it from every side, but it does not take.

For God's sake, adviser, talk of cup and wine,
for no picture takes hold in our fancy better than this.

Come, rose-cheeked cupbearer, bring the coloured wine,
for no thought takes root in us better than this.

I carry the flask in secret and people suppose it a book;
a wonder if the fire of this deceit does not take hold of the book.

One day I will burn this patched cloak of mine,
which the wine sellers' elder would not take for a single cup.

The friends find such clearness in his ruby wine
because no image but truth takes in that essence.

A head and eyes so charming, and you say: turn your eyes away?
Go, for this empty sermon does not take hold in my head.

The adviser of the rends, who is at war with fate's decree,
I see his heart is very cramped; perhaps he takes no cup.

I laugh in the midst of weeping, for like the candle in this gathering
I have a tongue of fire, yet it does not take.

How finely you hunted my heart; I glory in your drunken eye,
for no one takes wild birds better than this.

The talk is of our need and the beloved's self-sufficiency;
what use is spell-casting, O heart, when it does not take on the heart-stealer?

One day, like Alexander, I shall get that mirror into my hand,
whether this fire takes for a time or does not take.

For God's sake, some pity, O rich one, for the dervish of your street
knows no other door and takes no other road.

With verse so fresh and sweet, I wonder at the king of kings,
why he does not cover Hafez from head to foot in gold.