Ghazal 16: The curve your playful eyebrow set in its bow

خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
به قصد جان من زار ناتوان انداخت

نبود نقش دو عالم، که رنگ الفت بود
زمانه طرح محبت، نه این زمان انداخت

به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد
فریب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت

شراب‌خورده و خوی‌کرده می‌روی به چمن
که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت

به بزمگاه چمن، دوش، مست، بگذشتم
چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت

بنفشه طرهٔ مفتول خود گره می‌زد
صبا حکایت زلف تو در میان انداخت

ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم
سمن به دست صبا، خاک در دهان انداخت

من از ورع، می و مطرب ندیدمی زین پیش
هوای مغبچگانم در این و آن انداخت

کنون به آب می لعل، خرقه می‌شویم
نصیبهٔ ازل از خود نمی‌توان انداخت

مگر گشایش حافظ در این خرابی بود
که بخشش ازلش، در می مغان انداخت

جهان به کام من اکنون شود که دور زمان
مرا به بندگی خواجهٔ جهان انداخت

The curve your playful eyebrow set in its bow
it aimed at the life of me, wretched and weak.

The two worlds had no form yet when the colour of affection existed;
time did not lay the plan of love only in this age.

With one flirtatious look, as the narcissus showed itself off,
the deceit of your eye threw a hundred troubles into the world.

Flushed with wine and beaded with sweat you walk to the meadow,
and the glow of your face sets the Judas tree on fire.

Last night, drunk, I passed the banquet place of the meadow,
when the rosebud made me think of your mouth.

The violet was knotting her own twisted tresses;
the breeze brought up the story of your hair.

Ashamed that I had likened it to your face,
the jasmine, by the hand of the breeze, threw dust in its own mouth.

Out of piety I had never before looked at wine or minstrel;
desire for the young Magians threw me into both.

Now I wash my cloak in the water of ruby wine;
the portion given before time cannot be thrown off.

Perhaps the opening for Hafez lay in this very ruin,
since the eternal gift cast him into the wine of the Magians.

The world will now go as I wish, for the turn of time
has cast me into the service of the master of the world.