Ghazal 194: The jasmine-scented, when they sit down, lay the dust of grief

سمن‌بویان، غبار غم چو بنشینند؛ بنشانند
پری‌رویان، قرار از دل چو بستیزند؛ بستانند

به فتراک جفا، دل‌ها چو بربندند؛ بربندند
ز زلف عنبرین، جان‌ها چو بگشایند؛ بفشانند

به عمری، یک نفس با ما چو بنشینند؛ برخیزند
نهال شوق در خاطر چو برخیزند، بنشانند

سرشک گوشه‌گیران را چو دریابند، در یابنٔد
رخ مهر از سحرخیزان نگردانند، اگر دانند

ز چشمم، لعل رمانی چو می‌خندند، می‌بارند
ز رویم، راز پنهانی چو می‌بینند؛ می‌خوانند

دوای درد عاشق را کسی کاو سهل پندارد
ز فکر، آنان که در تدبیر درمانند، در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند، بر دارند
بدین درگاه، «حافظ» را چو می‌خوانند؛ می‌رانند

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند، ناز آرند
که با این درد اگر دربند درمانند، در مانند

The jasmine-scented, when they sit down, lay the dust of grief;
the fairy-faced, when they contend, carry off the heart's peace.

When they bind hearts to the saddle-strap of cruelty, they bind them fast;
when they loosen their ambergris tresses, they scatter souls.

When once in a lifetime they sit a moment with us, they rise;
and when they rise, they plant the sapling of longing in the mind.

When they come upon the tears of the recluses, they find pearls;
they would not turn the face of love from those who rise at dawn, if they knew.

When they laugh, they make pomegranate rubies rain from my eye;
when they look, they read the hidden secret in my face.

As for whoever thinks the cure of the lover's pain is easy:
those who busy their thought with devising a cure are left helpless.

Those who, like Mansur, attain their desire are raised on the gallows;
when they call Hafez to this court, they drive him away.

In this Presence, when the longing bring their need, they are met with disdain,
for with this pain, if they are set on a cure, they are left helpless.