Ghazal 337: Why should I not set my mind on returning to my own land?

چرا نه در پی عزم دیار خود باشم
چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

غم غریبی و غربت چو بر نمی‌تابم
به شهر خود روم و شهریار خود باشم

ز محرمان سراپردهٔ وصال شوم
ز بندگان خداوندگار خود باشم

چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی
که روز واقعه پیش نگار خود باشم

ز دست بخت گران‌خواب و کار بی‌سامان
گرم بود گله‌ای، رازدار خود باشم

همیشه پیشهٔ من عاشقی و رندی بود
دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

بود که لطف ازل رهنمون شود حافظ
وگرنه تا به ابد شرمسار خود باشم

Why should I not set my mind on returning to my own land?
Why should I not be the dust at the head of my own friend's street?

Since I cannot bear the grief of being a stranger in exile,
I will go to my own city and be my own king.

I will become one of the intimates of the pavilion of union;
I will be one of the servants of my own lord.

Since the business of life is uncertain, it is better at least
that on the day of my death I should be in the presence of my own beloved.

Of fortune sunk in heavy sleep and of affairs without order,
if I have a complaint, I will keep my own secret.

My trade has always been love and the way of the rend;
I will strive again and be busy with my own work.

It may be that eternal kindness will be my guide, Hafez;
otherwise I shall be ashamed of myself for ever.