Ghazal 346: I am not the kind of rend who gives up beauty and the cup

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
محتسب داند که من این کارها کمتر کنم

من که عیب توبه‌کاران کرده باشم بارها
توبه از می وقت گل دیوانه باشم گر کنم

عشق دردانه‌ست و من غواص و دریا میکده
سر فروبردم در آن جا تا کجا سر برکنم

لاله ساغرگیر و نرگس مست و بر ما نام فسق
داوری دارم بسی یا رب، که را داور کنم؟

بازکش یک دم عنان ای ترک شهرآشوب من
تا ز اشک و چهره راهت پر زر و گوهر کنم

من که از یاقوت و لعل اشک دارم گنج‌ها
کی نظر در فیض خورشید بلنداختر کنم

چون صبا مجموعهٔ گل را به آب لطف شست
کج دلم خوان، گر نظر بر صفحهٔ دفتر کنم

عهد و پیمان فلک را نیست چندان اعتبار
عهد با پیمانه بندم، شرط با ساغر کنم

من که دارم در گدایی گنج سلطانی به دست
کی طمع در گردش گردون دون‌پرور کنم

گر چه گردآلود فقرم، شرم باد از همتم
گر به آب چشمهٔ خورشید دامن تر کنم

عاشقان را گر در آتش می‌پسندد لطف دوست
تنگ چشمم گر نظر در چشمهٔ کوثر کنم

دوش لعلش عشوه‌ای می‌داد حافظ را، ولی
من نه آنم کز وی این افسانه‌ها باور کنم

I am not the kind of rend who gives up beauty and the cup;
the censor knows that I seldom do such things.

I, who have so often found fault with those who repent,
would be mad if I repented of wine in the season of the rose.

Love is the single pearl, I am the diver, and the tavern is the sea;
I have plunged my head in there, and who knows where I shall bring it up?

The tulip holds a cup, the narcissus is drunk, and we bear the name of sinners;
I have many a case to plead, O Lord: whom shall I make judge?

Draw in your reins for a moment, O my Turk who sets the city in uproar,
so that with my tears and my face I may fill your road with gold and jewels.

I, who have treasures of the rubies and garnets of my tears,
when would I look to the bounty of the sun of the lofty star?

When the east wind has washed the book of the rose with the water of grace,
call me crooked of heart if I look at the page of any volume.

The covenant and promise of the sky deserve no great trust;
I will make my pact with the measure and my terms with the cup.

I, who in beggary hold the treasure of a king in my hand,
when would I covet the turning of a sky that rears the base?

Though I am covered in the dust of poverty, shame on my aspiration
if I wet my skirt with the water of the spring of the sun.

If the kindness of the friend approves of lovers being in the fire,
I am mean of eye if I so much as look at the spring of paradise.

Last night his ruby lip was making promises to Hafez, but
I am not one to believe such tales from him.