Ghazal 355: For the present I see the wisdom of the hour in this

حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم
که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم

جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم
یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم

جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم
تا حریفان دغا را به جهان کم بینم

سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو
گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم

بس که در خرقهٔ آلوده زدم لاف صلاح
شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم

سینهٔ تنگ من و بار غم او، هیهات
مرد این بار گران نیست دل مسکینم

من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر
این متاعم که همی‌بینی و کمتر زینم

بندهٔ آصف عهدم دلم از راه مبر
که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم

بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند
که مکدر شود آیینه مهرآیینم

For the present I see the wisdom of the hour in this:
that I carry my belongings to the tavern and sit there content.

I will take the cup of wine and keep far from the hypocrites;
that is, from all the people of the world I will choose purity of heart.

I have no friend or companion but the flagon and the book,
so that I may see less of the false companions of the world.

Like the cypress I will lift my head in freedom from the people,
if it is granted me to gather my skirt in from the world.

So long have I boasted of virtue in a stained cloak
that I am ashamed before the face of the cupbearer and the coloured wine.

My narrow breast and the load of grief for him: alas,
my poor heart is not man enough for this heavy burden.

Whether I am a rend of the tavern or an ascetic of the city,
I am these goods that you see, and less than these.

I am the servant of the vizier of the age; do not lead my heart astray,
for if I breathe a word, he will exact my revenge from the heavens.

On my heart lies the dust of wrongs; O God, do not allow
my mirror, whose rite is love, to be clouded.