Ghazal 379: My head is merry, and I say it in a loud voice

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

عبوس زهد به وجه خمار ننشیند
مرید خرقهٔ دردی‌کشان خوش‌خویم

شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست
کشید در خم چوگان خویش چون گویم

گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید
کدام در بزنم؟ چاره از کجا جویم؟

مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی
چنان که پرورشم می‌دهند، می‌رویم

تو خانقاه و خرابات در میانه مبین
خدا گواه که هر جا که هست، با اویم

غبار راه طلب، کیمیای بهروزی‌ست
غلام دولت آن خاک عنبرین بویم

ز شوق نرگس مست بلندبالایی
چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم

بیار می که به فتوی حافظ از دل پاک
غبار زرق به فیض قدح فروشویم

My head is merry, and I say it in a loud voice:
I am looking for the breeze of life in the cup.

The scowl of the ascetic does not sit well on a face flushed with wine;
I am a disciple of the cloak of the good-natured drinkers of dregs.

I have become a byword for bewilderment, and the eyebrow of the friend
has drawn me, like a ball, into the curve of its polo stick.

If the Magian elder does not open the door to me,
at which door shall I knock? Where shall I look for a remedy?

In this meadow do not reproach me for growing wild;
I grow in the way that I am tended.

Do not see the dervish lodge and the tavern as standing between;
God is my witness that wherever He is, I am with Him.

The dust of the road of seeking is the elixir of good fortune;
I am the slave of the fortune of that amber-scented dust.

Out of longing for the drunken narcissus of one tall in stature,
like the tulip I have fallen, cup in hand, at the edge of the stream.

Bring wine, for by the ruling of Hafez, from a pure heart
I will wash away the dust of hypocrisy with the bounty of the cup.