Ghazal 40: Thanks be to God that the tavern door is open

المنة لله که در میکده، باز است
زان رو که مرا بر در او، روی نیاز است

خم‌ها، همه در جوش و خروش‌اند ز مستی
وان می که در آن‌جاست، حقیقت، نه مجاز است

از وی، همه، مستی و غرور است و تکبر
وز ما همه بیچارگی و عجز و نیاز است

رازی که بر غیر نگفتیم و نگوییم
با دوست بگوییم که او محرم راز است

شرح شکن زلف خم اندر خم جانان
کوته نتوان کرد که این قصه، دراز است

بار دل مجنون و خم طرهٔ لیلی
رخسارهٔ محمود و کف پای ایاز است

بردوخته‌ام دیده چو باز از همه عالم
تا دیدهٔ من بر رخ زیبای تو، باز است

در کعبهٔ کوی تو، هر آن‌کس که بیاید
از قبلهٔ ابروی تو در عین نماز است

ای مجلسیان، سوز دل «حافظ» مسکین
از شمع بپرسید که در سوز و گداز است

Thanks be to God that the tavern door is open,
for my face is turned in need toward that door.

The jars are all seething and roaring with drunkenness,
and the wine that is there is the real, not the figurative.

From him comes all drunkenness, pride and haughtiness;
from us, all helplessness, weakness and need.

The secret we have not told and will not tell to others
we shall tell the friend, for he is the keeper of secrets.

The account of the curls of the beloved's tress, loop within loop,
cannot be cut short, for this story is long.

It is the burden of Majnun's heart and the curl of Layla's tress,
the cheek of Mahmud and the sole of Ayaz's foot.

Like the falcon I have stitched my eyes shut to the whole world,
since my eye is open on your beautiful face.

Whoever comes into the Kaaba of your street
is, by the qibla of your eyebrow, in the very act of prayer.

O members of the gathering, of the burning of poor Hafez's heart
ask the candle, for it is burning and melting.