Ghazal 43: The garden court gives delight and the company of friends is sweet

صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است
وقت گل خوش باد کز وی وقت می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشام جان ما خوش می‌شود
آری آری طیب انفاس هواداران خوش است

ناگشوده گل نقاب، آهنگ رحلت ساز کرد
ناله‌ کن بلبل که گلبانگ دل‌افکاران خوش است

مرغ خوشخوان را بشارت باد کاندر راه عشق
دوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازار عالم خوشدلی ور زان که هست
شیوهٔ رندی و خوش‌باشی عیاران خوش است

از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش
کاندر این دیر کهن، کار سبکباران خوش است

حافظا! ترک جهان گفتن طریق خوشدلیست
تا نپنداری که احوال جهان‌داران خوش است

The garden court gives delight and the company of friends is sweet;
blessed be the season of the rose, which makes the drinkers' season sweet.

From the morning breeze the soul's sense is perfumed every moment;
yes, yes, the fragrance of the breath of well-wishers is sweet.

The rose, its veil not yet opened, made ready to depart;
lament, nightingale, for the cry of the broken-hearted is sweet.

Good news to the sweet-singing bird: on the road of love
the friend finds the lament of those who wake by night sweet.

There is no gladness in the market of the world, or if there is,
the way of the rend and the easy living of the free spirits is sweet.

From the tongue of the free lily it came to my ear:
in this ancient cloister, the lot of those who travel light is sweet.

Hafez, to give up the world is the way to a glad heart;
do not suppose the state of those who hold the world is sweet.