Ghazal 433: O you who have drawn a veil of musky down across the moon

ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
لطف کردی سایه‌ای بر آفتاب انداختی

تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت
حالیا نیرنگ نقشی خوش بر آب انداختی

گوی خوبی بردی از خوبان خلخ شاد باش
جام کیخسرو طلب، کافراسیاب انداختی

هرکسی با شمع رخسارت به وجهی عشق باخت
زان میان پروانه را در اضطراب انداختی

گنج عشق خود نهادی در دل ویران ما
سایهٔ دولت بر این کنج خراب انداختی

زینهار از آب آن عارض که شیران را از آن
تشنه‌لب کردی و گردان را در آب انداختی

خواب بیداران ببستی وآن گه از نقش خیال
تهمتی بر شب‌روان خیل خواب انداختی

پرده از رخ برفکندی یک نظر در جلوه‌گاه
وز حیا حور و پری را در حجاب انداختی

باده نوش از جام عالم بین که بر اورنگ جم
شاهد مقصود را از رخ نقاب انداختی

از فریب نرگس مخمور و لعل می‌پرست
حافظ خلوت‌نشین را در شراب انداختی

وز برای صید دل در گردنم زنجیر زلف
چون کمند خسرو مالک رقاب انداختی

داور داراشکوه‌ ای آن که تاج آفتاب
از سر تعظیم بر خاک جناب انداختی

نصرة الدین شاه یحیی آن که خصم ملک را
از دم شمشیر چون آتش در آب انداختی

O you who have drawn a veil of musky down across the moon,
you did a kindness: you cast a shade over the sun.

What will the freshness and colour of your cheek do to us!
For now you have cast the trick of a fine picture on the water.

You have carried off the ball of beauty from the beauties of Khallokh: be glad;
ask for the cup of Kay Khosrow, for you have thrown down Afrasiyab.

Everyone played at love with the candle of your face in some way;
among them all you threw the moth into agitation.

You laid the treasure of your love in our ruined heart;
you cast the shadow of fortune on this corner of desolation.

Beware of the water of that cheek, by which
you left lions with thirsty lips and threw heroes into the flood.

You bound the sleep of the wakeful, and then, with a painted fancy,
you cast suspicion on the night-walkers of the troop of sleep.

You threw the veil from your face for one glance where beauty is shown,
and out of shame you sent houri and fairy behind the veil.

Drink wine from the world-seeing cup, for on the throne of Jamshid
you have cast the veil from the face of the beloved we sought.

With the deceit of your languid narcissus and wine-loving ruby,
you threw Hafez, the recluse, into wine.

And to hunt the heart you threw the chain of your tress on my neck,
like the lasso of the king who is master of men.

O judge with the splendour of Darius, you who have brought
the crown of the sun down in homage to the dust of your threshold;

Nosrat al-Din Shah Yahya, you who with the edge of your sword
threw the enemy of the kingdom, like fire, into water.