Ghazal 444: It is a city full of charming people, with a beauty on every side

شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری
یاران! صلای عشق است گر می‌کنید کاری

چشم فلک نبیند زین طرفه‌تر جوانی
در دست کس نیفتد زین خوب‌تر نگاری

هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مرکب؟
بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری

چون من شکسته‌ای را از پیش خود چه رانی؟
کم غایت توقع بوسی‌ست یا کناری

می بی‌غش است دریاب، وقتی خوش است بشتاب
سال دگر که دارد امید نوبهاری؟

در بوستان حریفان مانند لاله و گل
هر یک گرفته جامی بر یاد روی یاری

چون این گره گشایم؟ وین راز چون نمایم؟
دردی و سخت دردی، کاری و صعب کاری

هر تار موی حافظ در دست زلف شوخی
مشکل توان نشستن در این چنین دیاری

It is a city full of charming people, with a beauty on every side;
friends, this is the summons to love, if you mean to do anything.

The eye of the sky will not see a youth more wondrous than this;
into no one's hand will there fall a beauty finer than this.

Who has ever seen a body made up of soul?
May no dust from these earthly creatures settle on his skirt.

Why do you drive away from you a broken man like me?
The most I hope for is a kiss, or an embrace.

The wine is unmixed: take it; the hour is pleasant: make haste;
who can count on another spring next year?

In the garden the companions, like the tulip and the rose,
have each taken up a cup in memory of a friend's face.

How shall I untie this knot? How shall I make this secret plain?
It is a pain, and a hard pain; a task, and a difficult task.

Every strand of the hair of Hafez is in the grip of some bold one's tress;
it is hard to live in a land such as this.