Ghazal 460: Ever since Sulayma settled in Iraq

سلیمی منذ حلت بالعراق
ألاقی من نواها ما ألاقی

الا ای ساروان منزل دوست
إلی رکبانکم طال اشتیاقی

خرد در زنده‌رود انداز و می نوش
به گلبانگ جوانان عراقی

ربیع العمر فی مرعی حماکم
حماک الله یا عهد التلاقی

بیا ساقی بده رطل گرانم
سقاک الله من کأس دهاق

جوانی باز می‌آرد به یادم
سماع چنگ و دست افشان ساقی

می باقی بده تا مست و خوشدل
به یاران برفشانم عمر باقی

درونم خون شد از نادیدن دوست
ألا تعسا لأیام الفراق

دموعی بعدکم لا تحقروها
فکم بحر عمیق من سواق

دمی با نیکخواهان متفق باش
غنیمت دان امور اتفاقی

بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو
به شعر فارسی، صوت عراقی

عروسی بس خوشی ای دختر رز
ولی گه گه سزاوار طلاقی

مسیحای مجرد را برازد
که با خورشید سازد هم‌وثاقی

وصال دوستان روزی ما نیست
بخوان حافظ غزل‌های فراقی

Ever since Sulayma settled in Iraq,
I have suffered from her absence what I suffer.

O camel-driver bound for the friend's halting place,
my longing for your riders has grown long.

Throw reason into the Zayandeh Rud and drink wine
to the glad cries of the young men of Iraq.

The spring of life is in the pasture of your precinct;
God keep you, O days of meeting.

Come, cupbearer, give me the heavy measure;
may God give you to drink from a brimming cup.

Youth is brought back to my mind
by the sound of the harp and the swaying hand of the cupbearer.

Give me the wine that is left, so that, drunk and glad,
I may spend the life that is left upon my friends.

My heart has turned to blood from not seeing the friend;
a curse upon the days of separation.

Do not make light of my tears since you left;
how many a deep sea has come from small streams.

Be for a moment at one with those who wish you well;
count such chances as gain.

Set, O minstrel of sweet song and sweet speech,
an Iraqi air to Persian verse.

You are a very pleasant bride, O daughter of the vine,
but now and then you deserve to be divorced.

It befits the Messiah, free of all ties,
to share a lodging with the sun.

Union with friends is not our portion;
Hafez, sing the ghazals of separation.