Ghazal 468: Who will carry a message from me, a beggar, to the kings

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
که به کوی می‌فروشان دو هزار جم به جامی

شده‌ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم
که به همت عزیزان برسم به نیک‌نامی

تو که کیمیافروشی نظری به قلب ما کن
که بضاعتی نداریم و فکنده‌ایم دامی

عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود
نه به نامه‌ای پیامی نه به خامه‌ای سلامی

اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته
به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی

ز رهم میفکن ای شیخ به دانه‌های تسبیح
که چو مرغ، زیرک افتد نفتد به هیچ دامی

سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش
که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی

به کجا برم شکایت؟ به که گویم این حکایت؟
که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

بگشای تیر مژگان و بریز خون حافظ
که چنان کشنده‌ای را نکند کس انتقامی

Who will carry a message from me, a beggar, to the kings:
that in the lane of the wine sellers two thousand Jamshids go for one cup?

I have become ruined and of ill fame, and still I hope
that by the resolve of dear friends I may reach a good name.

You who deal in the elixir, cast a glance on our false coin,
for we have no capital and have set out a snare.

I wonder at the faithfulness of the beloved, who showed no favour:
neither a message by letter nor a greeting by the pen.

Whether this wine is raw or that companion ripe,
one raw is a thousand times better than a thousand ripe.

Do not turn me from my road, O shaykh, with the beads of the rosary,
for when a bird is clever it falls into no snare.

I mean to serve you: buy me with kindness and do not sell me,
for a slave as auspicious as this servant seldom comes to hand.

Where shall I take my complaint? To whom shall I tell this story?
That your lip was our life, and you did not last.

Loose the arrow of your eyelashes and shed the blood of Hafez,
for no one takes vengeance on a killer such as you.