Ghazal 474: I am devoted to you, my dear, and I know that you know

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامت‌گو چه دریابد میان عاشق و معشوق؟
نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعهٔ دلقش هزاران بت بیفشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

ملک در سجدهٔ آدم زمین بوس تو نیت کرد
که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است
مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

دریغا عیش شب‌گیری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست
بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

خیال چنبر زلفش فریبت می‌دهد حافظ
«نگر تا حلقهٔ اقبال ناممکن نجنبانی»

I am devoted to you, my dear, and I know that you know,
for you both see what is unseen and read what is unwritten.

What can the fault-finder grasp of what lies between lover and beloved?
A blind eye does not see, least of all hidden secrets.

Shake out your tress and set the Sufi dancing and stamping,
so that from every patch of his cloak you shake out a thousand idols.

The opening of the affairs of those who long lies in that winning eyebrow;
for God's sake sit down for one moment and loose the knot from your brow.

When the angel bowed down to Adam, he meant to kiss the ground before you,
for he saw in your beauty a grace beyond the human measure.

What lights the lamp of our eyes is the breeze of the beloved's tress;
O Lord, may this gathering never grieve at the wind of scattering.

Alas for the pleasure of the night that passed in the sleep of dawn;
you do not know the worth of time, O heart, until you are helpless.

To grow weary of one's fellow travellers is not the way of those who know;
bear the hardship of the stage in memory of the time of ease.

The fancy of the ring of his tress is deceiving you, Hafez;
take care not to rattle the ring of a fortune that cannot be.