Ghazal 80: Do not find fault with the rends, O ascetic of pure nature

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت!
که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد، تو برو خود را باش!
هر کسی آن درود عاقبت کار، که کشت

همه‌کس، طالب یارند؛ چه هشیار و چه مست
همه‌جا، خانهٔ عشق است؛ چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها
مدعی گر نکند فهم سخن، گو سر و خشت

ناامیدم مکن از سابقهٔ لطف ازل
تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟

نه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بس
پدرم نیز بهشت ابد از دست، بهشت

حافظا! روز اجل گر به کف آری جامی
یک‌سر از کوی خرابات برندت به بهشت

Do not find fault with the rends, O ascetic of pure nature,
for the sins of others will not be written against you.

Whether I am good or bad, go and mind yourself;
in the end everyone reaps what he has sown.

Everyone is seeking the friend, sober or drunk;
everywhere is the house of love, mosque or fire temple.

My head in submission, and the brick at the tavern door;
if the pretender does not understand, say: head and brick.

Do not make me despair of the grace that was there before time;
behind the veil, how do you know who is fair and who is foul?

I am not the only one who fell out from behind the veil of piety;
my father too let eternal paradise slip from his hand.

Hafez, if on the day of death you have a cup in hand,
they will carry you straight from the tavern street to paradise.