Ghazal 91: O you who are absent from my sight, I entrust you to God

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت

محراب ابرویت بنما تا سحرگهی
دست دعا برآرم و در گردن آرمت

گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی
صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب
بیمار باز پرس که در انتظارمت

صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار
بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت

خونم بریخت وز غم عشقم خلاص داد
منت پذیر غمزهٔ خنجر گذارمت

می‌گریم و مرادم از این سیل اشک‌بار
تخم محبت است که در دل بکارمت

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل
در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست
فی‌الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

O you who are absent from my sight, I entrust you to God;
you have burned my soul, and with my heart I love you.

Until I drag the hem of my shroud under the foot of the earth,
do not believe I will let go the hem of your robe.

Show me the prayer niche of your eyebrow, that at dawn
I may raise my hands in prayer and put them round your neck.

If I must go to Harut of Babylon,
I will work a hundred kinds of magic to bring you back.

I want to die before you, O faithless physician;
ask after the sick one, for I am waiting for you.

I have set a hundred streams of water flowing from my eyes,
in hope of the seed of love that I would sow in your heart.

It shed my blood and freed me from the grief of love;
I am grateful to your dagger-wielding glance.

I weep, and my aim in this flood of tears
is the seed of affection that I would sow in your heart.

Of your kindness give me leave to come to you, that with a burning heart
I may rain pearls from my eyes at your feet, moment by moment.

Hafez, wine and beauty and the life of a rend are not your station;
yet on the whole you practise them, and I let it pass.