Ghazal 109: It is a long time since the heart's keeper sent a message

دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد

سوی من وحشی‌صفت عقل‌رمیده
آهو روشی، کبک خرامی نفرستاد

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

It is a long time since the heart's keeper sent a message;
she wrote no greeting and sent no word.

I sent a hundred letters, and that king of riders
dispatched no courier and sent no greeting.

To me, wild-natured, with reason fled,
she sent no one with the gait of a gazelle and the strut of a partridge.

She knew the bird of my heart would slip from my hand,
and from that chain-like line of writing she sent no snare.

Alas that that sugar-lipped, drunken cupbearer
knew that I was hung over and sent no cup.

However much I boasted of wonders and spiritual stations,
she sent me no news of any station at all.

Hafez, be courteous, for there can be no calling to account
if the king sent no message to a slave.