Ghazal 135: Like the wind, I will set out for the end of the friend's street

چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد
نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذرد
بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد

هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین
نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن
که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت
بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

صبا کجاست؟ که این جان خون گرفته چو گل
فدای نکهت گیسوی یار خواهم کرد

نفاق و زرق نبخشد صفای دل حافظ
طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد

Like the wind, I will set out for the end of the friend's street;
I will make my breath musk-laden with her sweet scent.

Life is passing in vain without wine and the beloved;
enough of my idleness: from today I will act.

Every honour I have stored up from learning and religion
I will scatter on the dust of that beauty's road.

Like the candle at dawn it became clear to me through love of her
that I will spend my life on this business.

In memory of your eye I will bring myself to ruin;
I will make firm the foundation of the old covenant.

Where is the morning breeze? This blood-filled soul, like the rose,
I will give as ransom for the scent of the friend's hair.

Hypocrisy and pretence do not give purity of heart, Hafez;
I will choose the way of the rend and of love.