Ghazal 155: If I go after her, she stirs up trouble

اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری
چو گرد در پی‌اش افتم چو باد بگریزد

و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس
ز حقهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد

من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم
بس آبروی که با خاک ره برآمیزد

فراز و شیب بیابان عشق، دام بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز
هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد

بر آستانهٔ تسلیم سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد

If I go after her, she stirs up trouble;
if I sit back from the search, she rises in spite.

And if on some road, for a moment, out of faithfulness,
I fall in behind her like dust, she flees like the wind.

And if I ask for half a kiss, a hundred regrets
pour like sugar from the little box of her mouth.

That deceit I see in your narcissus eye
will mix many an honour with the dust of the road.

The rises and falls of love's desert are a snare of calamity;
where is the lion-hearted one who does not shrink from calamity?

Ask for life and patience, for the juggling wheel
will stir up a thousand games stranger than this.

Lay your head on the threshold of surrender, Hafez,
for if you quarrel, time will quarrel with you.