Ghazal 164: The breath of the morning breeze will scatter musk

نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد
عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد
چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

این تطاول که کشید از غم هجران بلبل
تا سراپردهٔ گل نعره‌زنان خواهد شد

گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر
مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی
مایهٔ نقد بقا را که ضمان خواهد شد؟

ماه شعبان منه از دست قدح، کاین خورشید
از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت
که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود
چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد؟

حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجود
قدمی نه به وداعش که روان خواهد شد

The breath of the morning breeze will scatter musk;
the old world will become young once more.

The Judas tree will hand a cup of carnelian to the jasmine;
the eye of the narcissus will gaze upon the anemone.

After the tyranny he bore from the grief of parting, the nightingale
will go crying aloud right up to the pavilion of the rose.

If I went from the mosque to the tavern, do not find fault;
the sermon is long and the time will pass.

O heart, if you put off today's pleasure until tomorrow,
who will stand surety for the capital of your remaining life?

In the month of Sha'ban do not put the cup down, for this sun
will be out of sight until the night of the festival after Ramadan.

The rose is precious; count its company a gain,
for it came into the garden by this way and will leave by that.

Minstrel, it is a gathering of friends; sing a ghazal and a song.
How long will you say: it went thus, and it will be so?

Hafez came into the realm of existence for your sake;
take a step to bid him farewell, for he will soon be going.