Ghazal 250: Show your face and take my own existence out of my memory

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا
گو «بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر»

زلف چون عنبر خامش که ببوید؟ هیهات
ای دل خام‌طمع! این سخن از یاد ببر

سینه گو «شعلهٔ آتشکدهٔ فارس بکش»
دیده گو «آب رخ دجلهٔ بغداد ببر»

دولت پیر مغان باد که باقی سهل است
دیگری گو «برو و نام من از یاد ببر»

سعی‌نابرده در این راه به جایی نرسی
مزد اگر می‌طلبی، طاعت استاد ببر

روز مرگم نفسی وعدهٔ دیدار بده
وآن گهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

دوش می‌گفت «به مژگان درازت بکشم»
یا رب از خاطرش اندیشهٔ بیداد ببر

حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار
برو از درگهش این ناله و فریاد ببر

Show your face and take my own existence out of my memory;
tell the wind to carry off the whole harvest of those who are burnt.

Since we have given heart and eye over to the storm of calamity,
say: "Come, flood of grief, and carry the house off from its foundations."

His tress like raw ambergris, who is to breathe its scent? Never!
O heart of raw desires, put this talk out of your mind.

Tell the breast: "Put out the flame of the fire-temple of Fars."
Tell the eye: "Carry off the glory of the Tigris of Baghdad."

May the fortune of the Magian elder endure, for the rest is easy;
tell anyone else: "Go, and put my name out of your mind."

Without effort you will arrive nowhere on this road;
if you want wages, give the master your obedience.

On the day of my death grant me, for one breath, the promise of a meeting,
and then carry me to the grave carefree and released.

Last night he was saying: "I will kill you with my long lashes."
O Lord, take the thought of injustice out of his mind.

Hafez, think of the delicacy of the friend's feelings;
go, and take this wailing and crying away from his door.