Ghazal 290: My heart has bolted, and I, a poor dervish, do not know

دلم رمیده شد و غافلم من درویش
که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش

چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم
که دل به دست کمان ابرویی‌ست کافرکیش

خیال حوصلهٔ بحر می‌پزد هیهات
چه‌هاست در سر این قطرهٔ محال‌اندیش!

بنازم آن مژهٔ شوخ عافیت‌کش را
که موج می‌زندش آب نوش، بر سر نیش

ز آستین طبیبان هزار خون بچکد
گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش

به کوی میکده گریان و سرفکنده روم
چرا که شرم همی آیدم ز حاصل خویش

نه عمر خضر بماند، نه ملک اسکندر
نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش

بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ
خزانه‌ای به کف آور ز گنج قارون بیش

My heart has bolted, and I, a poor dervish, do not know
what has become of that bewildered quarry.

I tremble like the willow for my own faith,
for my heart is in the hands of one with bow-shaped brows and an infidel's creed.

It is cooking up the fancy of holding the sea: alas!
What notions there are in the head of this drop that thinks the impossible!

I glory in that bold eyelash that kills all peace,
at the point of whose sting the water of sweetness breaks in waves.

A thousand drops of blood would run from the sleeves of the physicians
if they laid a hand on my wounded heart to examine it.

I go to the street of the tavern weeping, with my head hanging,
for I am ashamed of what I have to show for myself.

Neither the life of Khizr remains, nor the kingdom of Alexander;
do not quarrel over this base world, dervish.

Not every beggar's hand reaches that waist, Hafez;
get hold of a treasury greater than the treasure of Korah.