Ghazal 294: In faithfulness to your love I am famous among the fair, like the candle

در وفای عشق تو، مشهور خوبانم چو شمع
شب‌نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم‌پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشتهٔ صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم‌رو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع؟

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست
این دل زار نزار اشک‌بارانم چو شمع

در شب هجران، مرا پروانهٔ وصلی فرست
ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم‌آرای تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقی‌ست با دیدار تو
چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت
آتش دل، کی به آب دیده بنشانم چو شمع؟

In faithfulness to your love I am famous among the fair, like the candle;
I sit up at night in the street of the reckless and the rends, like the candle.

Day and night no sleep comes to my grief-worshipping eye,
so much do I weep in the sickness of separation from you, like the candle.

The thread of my patience has been cut by the scissors of grief for you,
and still I burn in the fire of your love, like the candle.

If the bay steed of my rose-red tears had not run so hot,
when would my hidden secret have been brought to light in the world, like the candle?

Between water and fire it is still warmly taken up with you,
this wretched, wasted, tear-raining heart of mine, like the candle.

In the night of separation send me the moth of a meeting,
or else, from the pain of you, I will set a whole world on fire, like the candle.

Without your world-adorning beauty my day is as the night;
with all the fullness of love for you I am in the very act of waning, like the candle.

The mountain of my patience has gone soft as wax in the hand of grief for you,
ever since I have been melting in the water and fire of your love, like the candle.

Like the morning, I have one breath left for the sight of you;
show your face, stealer of hearts, so that I may give up my life, like the candle.

Raise my head high one night with union with you, O delicate one,
so that my hall may be lit by the sight of you, like the candle.

Hafez has taken the fire of your love to his head in a wondrous way;
when shall I put out the fire of the heart with the water of the eye, like the candle?