Ghazal 418: If swords rain down in the lane of that moon

گر تیغ بارد در کوی آن ماه
گردن نهادیم الحکم لله

آیین تقوا ما نیز دانیم
لیکن چه چاره با بخت گمراه؟

ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم
یا جام باده یا قصه کوتاه

من رند و عاشق در موسم گل
آن گاه توبه؟ استغفرالله

مهر تو عکسی بر ما نیفکند
آیینه‌رویا! آه از دلت آه

الصبر مر و العمر فان
یا لیت شعري حتام ألقاه

حافظ چه نالی گر وصل خواهی؟
خون بایدت خورد در گاه و بی‌گاه

If swords rain down in the lane of that moon,
we have laid down our neck: the judgement is God's.

We too know the rule of piety,
but what remedy is there against a wayward fortune?

We hardly know the shaykh and the preacher;
either a cup of wine, or cut the story short.

I, a rend and a lover, in the season of the rose,
and then repentance? God forgive me.

Your love has cast no reflection upon us;
O mirror-faced one, alas for your heart, alas.

Patience is bitter, and life is passing;
would that I knew how long before I meet him.

Hafez, why complain? If you want union,
you must swallow blood in season and out of season.