Ghazal 6: Who will carry this prayer to the attendants of the sultan

به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را؟
که به شکر پادشاهی، ز نظر مران گدا را

ز رقیب دیوسیرت، به خدای خود پناهم
مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد، خدا را!

مژه‌ی سیاهت ار کرد به خون ما اشارت
ز فریب او بیندیش و غلط مکن، نگارا

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
تو از این چه سود داری، که نمی‌کنی مدارا؟

همه‌شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را

چه قیامت است جانا، که به عاشقان نمودی؟
دل و جان فدای رویت، بنما عذار ما را

به خدا، که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز
که دعای صبحگاهی، اثری کند شما را

Who will carry this prayer to the attendants of the sultan:
in thanks for your kingship, do not drive the beggar from your sight?

From the demon-natured rival I take refuge in my God;
may that piercing meteor lend help, for God's sake!

If your black lashes have signalled for our blood,
consider their deceit and make no mistake, my beauty.

You burn the heart of a whole world when you set your cheek aglow;
what do you gain from this, that you show no gentleness?

All night I live in this hope, that the breeze of dawn
will comfort the friend with a message from friends.

What a resurrection it is, my dear, that you showed to the lovers!
Heart and soul be the ransom of your face; show us your cheek.

For God's sake, give a draught to Hafez who rises at dawn,
that the morning prayer may work some good for you.