Ghazal 99: My heart, in longing for the face of Farrokh

دل من در هوای روی فرخ
بود آشفته همچون موی فرخ

به جز هندوی زلفش هیچ کس نیست
که برخوردار شد از روی فرخ

سیاهی نیکبخت است آن که دائم
بود هم‌راز و هم‌زانوی فرخ

شود چون بید لرزان سرو آزاد
اگر بیند قد دلجوی فرخ

بده ساقی شراب ارغوانی
به یاد نرگس جادوی فرخ

دو تا شد قامتم همچون کمانی
ز غم پیوسته چون ابروی فرخ

نسیم مشک تاتاری خجل کرد
شمیم زلف عنبربوی فرخ

اگر میل دل هر کس به جایی‌ست
بود میل دل من سوی فرخ

غلام همت آنم که باشد
چو حافظ بنده و هندوی فرخ

My heart, in longing for the face of Farrokh,
is as dishevelled as the hair of Farrokh.

Apart from the dark slave of his tress, there is no one
who has had enjoyment of the face of Farrokh.

A fortunate dark one is he who is always
the confidant and close companion of Farrokh.

The free cypress would tremble like the willow
if it saw the heart-winning stature of Farrokh.

Cupbearer, give wine the colour of the Judas tree
in memory of the sorcerer's narcissus eye of Farrokh.

My body has bent double like a bow
from grief as unbroken as the eyebrow of Farrokh.

It has put the breeze of Tartar musk to shame,
the scent of the amber-perfumed tress of Farrokh.

If everyone's heart leans to some place,
the leaning of my heart is toward Farrokh.

I am the slave of the spirit of anyone who is,
like Hafez, the servant and dark slave of Farrokh.