Ghasel 10: Gestern Nacht kam unser Meister aus der Moschee zur Schenke

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما؟

ما مریدان روی سوی قبله چون آریم؟ چون
روی سوی خانهٔ خمار دارد پیر ما

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم
کاین‌چنین رفته‌ است در عهد ازل تقدیر ما

عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی
آه آتشناک و سوز سینهٔ شبگیر ما؟

تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

Gestern Nacht kam unser Meister aus der Moschee zur Schenke;
Freunde des Pfades, was ist nun unser Rat?

Wie sollen wir Jünger das Gesicht zur Qibla wenden, wenn
unser Meister sein Gesicht zum Haus des Winzers kehrt?

In der Schenke des Pfades werden wir zusammen wohnen,
denn so wurde unser Los am Tag vor aller Zeit bestimmt.

Wüsste der Verstand, wie froh das Herz in der Fessel seiner Locke ist,
die Verständigen würden verrückt nach unserer Kette.

Dein schönes Gesicht enthüllte uns einen Vers der Gnade;
seitdem ist nichts als Gnade und Schönheit in unserer Auslegung.

Wird es je, in einer Nacht, dein steinernes Herz ergreifen,
unser feuriger Seufzer und der Brand unserer Brust vor Tagesanbruch?

Der Pfeil unseres Seufzers fliegt über den Himmel hinaus; Hafis, schweig.
Erbarme dich deiner Seele und hüte dich vor unserem Pfeil.