Ghasel 111: Als der Widerschein deines Gesichts in den Spiegel des Bechers fiel

عکس روی تو چو در آینهٔ جام افتاد
عارف از خندهٔ می در طمع خام افتاد

حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد
این همه نقش در آیینهٔ اوهام افتاد

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود
یک فروغ رخ ساقی‌ست که در جام افتاد

غیرت عشق زبان همه خاصان ببرید
کز کجا سر غمش در دهن عام افتاد؟

من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم
اینم از عهد ازل حاصل فرجام افتاد

چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار؟
هر که در دایرهٔ گردش ایام افتاد

در خم زلف تو آویخت دل از چاه زنخ
آه، کز چاه برون آمد و در دام افتاد

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی
کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد

زیر شمشیر غمش رقص‌کنان باید رفت
ک‌آن که شد کشتهٔ او نیک سرانجام افتاد

هر دمش با من دل‌سوخته لطفی دگر است
این گدا بین که چه شایستهٔ انعام افتاد

صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی
زین میان حافظ دل‌سوخته بدنام افتاد

Als der Widerschein deines Gesichts in den Spiegel des Bechers fiel,
verfiel der Erkennende beim Lachen des Weins einer unreifen Hoffnung.

Die Schönheit deines Gesichts ließ mit einem einzigen Erscheinen im Spiegel
all diese Bilder auf den Spiegel der Einbildung fallen.

All diese Spiegelungen des Weins und die bunten Bilder, die erschienen,
sind ein einziger Schein vom Gesicht des Schenken, der in den Becher fiel.

Der Ehreifer der Liebe schnitt allen Auserwählten die Zunge ab:
Wie fiel das Geheimnis ihres Kummers in den Mund der Menge?

Nicht von selbst fiel ich von der Moschee in die Schenke;
dies fiel mir vom Urbund her als letztes Los zu.

Was soll er tun, als dem Kreisen zu folgen wie der Zirkel,
wer in den Kreis des Laufs der Tage gefallen ist?

Aus der Grube des Kinns hängte sich das Herz an die Windung deiner Locke;
ach, es kam aus der Grube und fiel in die Schlinge.

Vorbei ist es, Herr, dass du mich wieder in der Klause siehst;
unser Geschäft fiel auf das Gesicht des Schenken und die Lippe des Bechers.

Tanzend muss man unter das Schwert des Kummers um ihn gehen,
denn wer von ihm getötet wurde, nahm ein gutes Ende.

Jeden Augenblick hat er für mich Herzverbrannten eine neue Huld;
sieh diesen Bettler, wie würdig der Gabe er geworden ist.

Die Sufis sind alle Gefährten und Schönheitsschauer, doch
aus ihrer Mitte fiel der herzverbrannte Hafis in üblen Ruf.