Gazal 120: Tengo un ídolo que alrededor de la rosa tiene un toldo de jacinto

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد
بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

غبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رب
بقای جاودانش ده، که حسن جاودان دارد

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد

ز چشمت جان نشاید برد کز هر سو که می‌بینم
کمین از گوشه‌ای کرده‌ست و تیر اندر کمان دارد

چو دام طره افشاند ز گرد خاطر عشاق
به غماز صبا گوید که راز ما نهان دارد

بیفشان جرعه‌ای بر خاک و حال اهل دل بشنو
که از جمشید و کیخسرو، فراوان داستان دارد

چو در رویت بخندد گل، مشو در دامش ای بلبل
که بر گل اعتمادی نیست، گر حسن جهان دارد

خدا را، داد من بستان از او ای شحنهٔ مجلس
که می با دیگری خورده‌ست و با من سر گران دارد

به فتراک ار همی‌بندی خدا را زود صیدم کن
که آفت‌هاست در تأخیر و طالب را زیان دارد

ز سرو قد دلجویت مکن محروم چشمم را
بدین سرچشمه‌اش بنشان که خوش آبی روان دارد

ز خوف هجرم ایمن کن اگر امید آن داری
که از چشم بداندیشان خدایت در امان دارد

چه عذر بخت خود گویم؟ که آن عیار شهرآشوب
به تلخی کشت حافظ را و شکر در دهان دارد

Tengo un ídolo que alrededor de la rosa tiene un toldo de jacinto;
la primavera de su mejilla tiene un trazo escrito con sangre del árbol de Judas.

El polvo del vello cubrió el sol de su rostro; Señor,
dale vida eterna, que tiene belleza eterna.

Cuando me hice amante dije: gané la perla del deseo.
No sabía qué olas que salpican sangre tiene este mar.

No se puede salvar la vida de tu ojo, pues por dondequiera que miro
está emboscado en un rincón y tiene la flecha en el arco.

Cuando sacude la trampa de su rizo del polvo del corazón de los amantes,
dice a la brisa chismosa que tenga oculto nuestro secreto.

Derrama un trago sobre la tierra y escucha el estado de la gente de corazón,
que tiene muchos relatos de Yamshid y de Kay Josrow.

Cuando la rosa te ría a la cara, no caigas en su trampa, ruiseñor,
que no hay que fiarse de la rosa, aunque tenga la belleza del mundo.

Por Dios, alguacil de la reunión, hazme justicia de ella,
que ha bebido vino con otro y conmigo se muestra esquiva.

Si piensas atarme a tu arzón, por Dios, cázame pronto,
que hay peligros en la tardanza y trae daño al que busca.

No prives a mi ojo de tu talle de ciprés que gana el corazón;
siéntalo junto a esta fuente, que tiene una buena agua corriente.

Ponme a salvo del miedo a la ausencia, si esperas
que Dios te tenga a salvo del ojo de los malintencionados.

¿Qué excusa daré de mi suerte? Aquella pícara que alborota la ciudad
mató a Hafez con amargura, y tiene azúcar en la boca.