Ghasel 121: Wer immer einen gesammelten Sinn und eine zarte Geliebte hat

هر آن کاو خاطر مجموع و یار نازنین دارد
سعادت، همدم او گشت و دولت، هم‌نشین دارد

حریم عشق را درگه، بسی بالاتر از عقل است
کسی آن آستان بوسد، که جان در آستین دارد

دهان تنگ شیرینش، مگر ملک سلیمان است
که نقش خاتم لعلش، جهان، زیر نگین دارد؟

لب لعل و خط مشکین، چو آنش هست و اینش هست
بنازم دلبر خود را، که حسنش، آن و این دارد

به خواری منگر ای منعم، ضعیفان و نحیفان را
که صدر مجلس عشرت، گدای ره‌نشین دارد

چو بر روی زمین باشی، توانایی، غنیمت دان
که دوران، ناتوانی‌ها، بسی زیر زمین دارد

بلاگردان جان و تن، دعای مستمندان است
که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشه‌چین دارد؟

صبا از عشق من، رمزی بگو با آن شه خوبان
که صد جمشید و کیخسرو، غلام کم‌ترین دارد

وگر گوید نمی‌خواهم، چو «حافظ»، عاشق مفلس
بگوییدش که سلطانی، گدایی هم‌نشین دارد

Wer immer einen gesammelten Sinn und eine zarte Geliebte hat,
dem ist das Glück zum Gefährten geworden, und das Heil sitzt bei ihm.

Die Pforte zum Heiligtum der Liebe liegt weit höher als der Verstand;
jene Schwelle küsst nur, wer das Leben im Ärmel bereit hat.

Ist ihr schmaler, süßer Mund etwa das Reich Salomos,
dass die Prägung seines Rubinsiegels die Welt unter dem Stein hält?

Rubinlippe und Moschusflaum: Da sie jenes hat und dieses hat,
bin ich stolz auf meine Geliebte, deren Schönheit beides besitzt.

O Reicher, sieh nicht mit Verachtung auf die Schwachen und Schmächtigen,
denn den Ehrenplatz beim Gelage hat der Bettler am Weg.

Solange du auf der Erde bist, nimm deine Kraft als Gewinn,
denn die Zeit hält viele Kraftlose unter der Erde.

Das Gebet der Bedürftigen wendet das Unheil von Seele und Leib;
wer sieht Gutes von einer Ernte, die sich des Ährenlesers schämt?

Morgenwind, sag jenem König der Schönen einen Wink von meiner Liebe,
der hundert Dschamschids und Kay Chosraus als geringste Knechte hat.

Und sagt sie: Ich will keinen mittellosen Liebenden wie Hafis,
so sagt ihr, dass das Königtum das Bettlertum zum Gefährten hat.