Ghazal 126: L'anima, senza la bellezza dell'amata, non ha voglia del mondo

جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم
یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است
دردا که این معما شرح و بیان ندارد

سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد

چنگ خمیده‌قامت می‌خواندت به عشرت
بشنو که پند پیران هیچت زیان ندارد

ای دل طریق رندی از محتسب بیاموز
مست است و در حق او کس این گمان ندارد

احوال گنج قارون کایام داد بر باد
در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد

گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان
کان شوخ سربریده بند زبان ندارد

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

L'anima, senza la bellezza dell'amata, non ha voglia del mondo;
chi non ha questo, in verità non ha quello.

Presso nessuno ho visto traccia di quella rubacuori;
o io non ne ho notizia, o lei non ha traccia.

Ogni goccia di rugiada su questa strada è cento mari di fuoco;
ahimè, questo enigma non ha spiegazione né commento.

Non si può lasciarsi sfuggire la tappa del riposo;
o cammelliere, fermati, ché questa strada non ha sponda.

L'arpa dalla schiena curva ti chiama al piacere;
ascolta, ché il consiglio dei vecchi non ti fa danno.

O cuore, impara dal censore la via del rend;
è ebbro, e nessuno ha su di lui questo sospetto.

La storia del tesoro di Core, che il tempo ha dato al vento,
recitala all'orecchio del cuore, perché non tenga oro nascosto.

Anche se il sorvegliante fosse la candela stessa, nascondile i segreti,
ché quella sfrontata dalla testa mozza non tiene a freno la lingua.

Nessuno al mondo ha un servo come Hafez,
perché nessuno al mondo ha un re come te.