Ghasel 128: Es gibt in der Stadt keine Schöne, die unser Herz davonträgt

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش
عاشق سوخته‌دل، نام تمنا ببرد

باغبانا ز خزان، بی‌خبرت می‌بینم
آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته‌ست، مشو ایمن از او
اگر امروز نبرده‌ست که فردا ببرد

در خیال، این همه لعبت به هوس می‌بازم
بو که صاحب‌نظری نام تماشا ببرد

علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آورد
ترسم آن نرگس مستانه به یغما ببرد

بانگ گاوی، چه صدا باز دهد؟ عشوه مخر
سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد؟

جام مینایی می، سد ره تنگ‌دلی‌ست
منه از دست که سیل غمت از جا ببرد

راه عشق ار چه کمینگاه کمانداران است
هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد

حافظ! ار جان طلبد غمزهٔ مستانهٔ یار
خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد

Es gibt in der Stadt keine Schöne, die unser Herz davonträgt;
ist mir das Glück hold, trägt es mein Gepäck von hier fort.

Wo ist ein anmutiger, heiterer Gefährte, vor dessen Großmut
der herzverbrannte Liebende den Namen seines Wunsches nennen kann?

Gärtner, ich sehe dich ahnungslos gegenüber dem Herbst;
weh über den Tag, da der Wind deine anmutige Rose davonträgt.

Der Wegelagerer der Zeit schläft nicht; fühl dich vor ihm nicht sicher.
Hat er es heute nicht geraubt, so raubt er es morgen.

In der Einbildung spiele ich aus Lust mit all diesen Puppen;
vielleicht spricht ein Einsichtiger vom Schauspiel.

Wissen und Vorzüge, die mein Herz in vierzig Jahren sammelte,
fürchte ich, raubt jenes trunkene Narzissenauge als Beute.

Welchen Widerhall gibt das Brüllen des Kalbs? Lass dich nicht betören.
Wer ist der Samiri, dass er gegen die Weiße Hand gewönne?

Der gläserne Weinbecher ist ein Damm auf dem Weg der Bedrängnis;
leg ihn nicht aus der Hand, sonst reißt die Flut des Kummers dich fort.

Ist der Weg der Liebe auch der Hinterhalt der Bogenschützen,
so trägt, wer ihn wissend geht, den Vorteil über die Feinde davon.

Hafis, verlangt der trunkene Blick der Freundin dein Leben,
räume das Haus von allem anderen und lass sie es nehmen.