Ghazal 128: Non c'è in città una bella che porti via il nostro cuore

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش
عاشق سوخته‌دل، نام تمنا ببرد

باغبانا ز خزان، بی‌خبرت می‌بینم
آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته‌ست، مشو ایمن از او
اگر امروز نبرده‌ست که فردا ببرد

در خیال، این همه لعبت به هوس می‌بازم
بو که صاحب‌نظری نام تماشا ببرد

علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آورد
ترسم آن نرگس مستانه به یغما ببرد

بانگ گاوی، چه صدا باز دهد؟ عشوه مخر
سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد؟

جام مینایی می، سد ره تنگ‌دلی‌ست
منه از دست که سیل غمت از جا ببرد

راه عشق ار چه کمینگاه کمانداران است
هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد

حافظ! ار جان طلبد غمزهٔ مستانهٔ یار
خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد

Non c'è in città una bella che porti via il nostro cuore;
se la fortuna mi assiste, porterà via di qui il mio bagaglio.

Dov'è un compagno gentile e allegro, davanti alla cui generosità
l'amante dal cuore bruciato possa pronunciare il nome del suo desiderio?

Giardiniere, ti vedo ignaro dell'autunno;
ahimè per il giorno in cui il vento porterà via la tua bella rosa.

Il brigante del tempo non dorme; non sentirti al sicuro da lui.
Se oggi non l'ha portato via, lo porterà via domani.

Nella fantasia gioco con tutte queste figure per desiderio;
forse qualcuno che sa guardare parlerà dello spettacolo.

Il sapere e il merito che il mio cuore raccolse in quarant'anni,
temo che quel narciso inebriato li porti via come bottino.

Che eco rimanda il muggito del vitello? Non lasciarti ingannare.
Chi è il Samiri per avere la meglio sulla Mano Bianca?

La coppa di vetro del vino è un argine sulla via dell'angustia;
non posarla, o la piena del dolore ti porterà via.

Benché la via dell'amore sia l'agguato degli arcieri,
chi vi cammina consapevole avrà la meglio sui nemici.

Hafez, se lo sguardo ebbro dell'amica chiede la tua vita,
sgombra la casa da tutto il resto e lascia che la porti via.