Ghazal 133: Il sufi tese la sua trappola e aprì il coperchio della scatola dei trucchi

صوفی نهاد دام و سر حقه، باز کرد
بنیاد مکر با فلک حقه‌باز کرد

بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه
زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد

ساقی! بیا! که شاهد رعنای صوفیان
دیگر به جلوه آمد و آغاز ناز کرد

این مطرب از کجاست که ساز عراق ساخت؟
وآهنگ بازگشت به راه حجاز کرد؟

ای دل! بیا! که ما به پناه خدا رویم
زآنچ آستین کوته و دست دراز کرد

صنعت مکن که هرکه محبت، نه راست باخت
عشقش به روی دل، در معنی، فراز کرد

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید
شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کرد

ای کبک خوش‌خرام! کجا می‌روی؟ بایست!
غره مشو! که گربهٔ زاهد، نماز کرد

«حافظ»! مکن ملامت رندان! که در ازل
ما را خدا ز زهد ریا، بی‌نیاز کرد

Il sufi tese la sua trappola e aprì il coperchio della scatola dei trucchi;
cominciò una partita d'inganno con il cielo giocoliere.

Il gioco della ruota gli romperà l'uovo nel berretto,
perché ha esibito i suoi giochi di prestigio davanti a chi conosce il segreto.

Coppiere, vieni, ché la leggiadra bella dei sufi
è apparsa di nuovo e ha cominciato a fare la ritrosa.

Di dov'è questo menestrello, che intonò il modo d'Iraq
e poi prese la via del ritorno per l'Hijaz?

O cuore, vieni, rifugiamoci presso Dio
da ciò che hanno fatto la manica corta e la mano lunga.

Non barare, ché a chi non ha giocato lealmente in amore
l'amore ha chiuso in faccia al cuore la porta del senso.

Domani, quando apparirà il tribunale della verità,
si vergognerà il viandante che ha agito per finzione.

O pernice dal bell'incedere, dove vai? Fermati!
Non fidarti perché il gatto dell'asceta ha detto le preghiere.

Hafez, non biasimare i rend, ché fin da prima del tempo
Dio ci ha dispensati dall'ascesi ipocrita.