Ghasel 145: Ich weiß nicht, was für ein Rausch es ist, der sich uns zuwandte

چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
که بود ساقی و این باده از کجا آورد

چه راه می‌زند این مطرب مقام شناس
که در میان غزل قول آشنا آورد

تو نیز باده به چنگ آر و راه صحرا گیر
که مرغ نغمه‌سرا ساز خوش‌نوا آورد

دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن
که باد صبح، نسیم گره‌گشا آورد

رسیدن گل نسرین به خیر و خوبی باد
بنفشه شاد و کش آمد، سمن صفا آورد

صبا به خوش‌خبری هدهد سلیمان است
که مژدهٔ طرب از گلشن سبا آورد

علاج ضعف دل ما کرشمهٔ ساقیست
برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد

مرید پیر مغانم ز من مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردی و او به جا آورد

به تنگ‌چشمی آن ترک لشکری نازم
که حمله بر من درویش یک قبا آورد

فلک غلامی حافظ کنون به طوع کند
که التجا به در دولت شما آورد

Ich weiß nicht, was für ein Rausch es ist, der sich uns zuwandte,
wer der Schenke war und woher er diesen Wein brachte.

Welche Weise spielt dieser Spielmann, der die Tonarten kennt,
dass er mitten im Ghasel ein vertrautes Wort brachte?

Verschaff auch du dir Wein und nimm den Weg ins Freie,
denn der singende Vogel brachte ein schön klingendes Instrument.

O Herz, klage nicht wie die Knospe über deine verschlossene Sache,
denn der Morgenwind brachte einen Hauch, der Knoten löst.

Zum Guten und Schönen sei die Ankunft von Rose und Heckenrose;
das Veilchen kam froh und anmutig, der Jasmin brachte Reinheit.

Der Morgenwind ist mit seiner guten Kunde Salomos Wiedehopf,
der die frohe Botschaft aus dem Rosengarten von Saba brachte.

Das Heilmittel für die Schwäche unseres Herzens ist der Blick des Schenken;
heb den Kopf, denn der Arzt kam und brachte die Arznei.

Ich bin der Jünger des Meisters der Magier; sei mir nicht gram, o Scheich,
denn du gabst das Versprechen, und er hielt es.

Ich bin stolz auf die Schmaläugigkeit jenes Soldatentürken,
der gegen mich Derwisch mit nur einem Gewand zum Angriff ansetzte.

Der Himmel dient dem Hafis nun willig als Knecht,
da er an der Tür Eures Glücks Zuflucht suchte.