Ghasel 153: In der Frühe, als der König des Ostens sein Banner auf die Berge pflanzte

سحر چون خسرو خاور، علم بر کوهساران زد
به دست مرحمت، یارم، در امیدواران زد

چو پیش صبح روشن شد که حال مهر گردون چیست
برآمد خنده‌ای خوش بر غرور کامگاران زد

نگارم دوش در مجلس، به عزم رقص چون برخاست
گره بگشود از گیسو و بر دل‌های یاران زد

من از رنگ صلاح آن دم، به خون دل بشستم دست
که چشم باده پیمایش صلا بر هوشیاران زد

کدام آهن‌دلش آموخت این آیین عیاری؟
کز اول چون برون آمد، ره شب‌زنده‌داران زد

خیال شهسواری پخت و شد ناگه دل مسکین
خداوندا! نگه دارش که بر قلب سواران زد

در آب و رنگ رخسارش، چه جان دادیم و خون خوردیم
چو نقشش دست داد اول، رقم بر جان‌سپاران زد

منش با خرقهٔ پشمین، کجا اندر کمند آرم؟
زره‌مویی که مژگانش ره خنجرگزاران زد

نظر بر قرعهٔ توفیق و یمن دولت شاه است
بده کام دل حافظ که فال بختیاران زد

شهنشاه مظفر فر، شجاع ملک و دین منصور
که جود بی‌دریغش خنده بر ابر بهاران زد

از آن ساعت که جام می به دست او مشرف شد
زمانه ساغر شادی به یاد می‌گساران زد

ز شمشیر سرافشانش، ظفر آن روز بدرخشید
که چون خورشید انجم‌سوز تنها بر هزاران زد

دوام عمر و ملک او، بخواه از لطف حق ای دل!
که چرخ، این سکهٔ دولت به دور روزگاران زد

In der Frühe, als der König des Ostens sein Banner auf die Berge pflanzte,
klopfte meine Geliebte mit der Hand der Gnade an die Tür der Hoffenden.

Als dem Morgen klar wurde, wie es um die Zuneigung des Himmels steht,
ging er auf und lachte schön über den Stolz der Glücklichen.

Als meine Schöne gestern Nacht in der Runde aufstand, um zu tanzen,
löste sie den Knoten ihres Haars und schlug ihn um die Herzen der Freunde.

Ich wusch mir in jenem Augenblick im Herzblut die Hände von der Farbe der Frömmigkeit,
da ihr weinzumessendes Auge den Nüchternen zurief.

Welcher Eisenherzige lehrte sie diesen Brauch der Verwegenheit,
dass sie gleich beim ersten Erscheinen die Nachtwachenden überfiel?

Mein armes Herz bildete sich einen königlichen Reiter ein und war plötzlich fort;
o Herr, behüte es, denn es stürmte auf die Mitte der Reiter.

Für Glanz und Farbe ihrer Wange, wie gaben wir das Leben und tranken Blut;
sobald ihr Bild erschien, setzte es sein Zeichen auf die, die ihr Leben geben.

Wie soll ich sie in wollener Kutte ins Lasso bekommen,
die mit dem Haar wie ein Kettenhemd, deren Wimpern Dolchträger überfallen?

Mein Blick ist auf das Los des Gelingens und den Segen des Glücks des Königs gerichtet;
gewähre Hafis seinen Herzenswunsch, denn er zog das Vorzeichen der Glücklichen.

Der König der Könige mit siegreichem Glanz, Schodscha von Reich und Glauben, Mansur,
dessen rückhaltlose Freigebigkeit über die Frühlingswolken lachte.

Seit der Stunde, da der Weinbecher von seiner Hand geehrt wurde,
hebt die Zeit den Pokal der Freude auf das Wohl der Zecher.

Von seinem köpfestreuenden Schwert erstrahlte der Sieg an dem Tag,
da er wie die sternverbrennende Sonne allein gegen Tausende stürmte.

Erbitte von Gottes Güte, o Herz, die Dauer seines Lebens und Reichs,
denn das Rad hat diese Münze des Glücks für die Zeiten geprägt.