Ghasel 157: Wer immer die Leidenschaft für deinen grünen Flaum im Kopf hat

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد

من چو از خاک لحد لاله‌صفت برخیزم
داغ سودای توام سر سویدا باشد

تو خود ای گوهر یک‌دانه کجایی آخر
کز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد

از بن هر مژه‌ام آب روان است بیا
اگرت میل لب جوی و تماشا باشد

چون گل و می دمی از پرده برون آی و درآ
که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد
کاندر این سایه قرار دل شیدا باشد

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری
سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد

Wer immer die Leidenschaft für deinen grünen Flaum im Kopf hat,
setzt den Fuß nicht aus diesem Kreis, solange er lebt.

Wenn ich tulpengleich aus dem Staub des Grabes aufstehe,
wird das Brandmal der Leidenschaft für dich der schwarze Kern meines Herzens sein.

Wo bist du denn endlich, o einzige Perle,
um derentwillen die Augen der Menschen ganz zum Meer geworden sind?

Von der Wurzel jeder meiner Wimpern fließt Wasser; komm,
wenn du Lust auf Bachufer und Anblick hast.

Wie Rose und Wein tritt einen Augenblick hinter dem Schleier hervor und komm herein,
denn ein weiteres Treffen ist nicht gewiss.

Der lange Schatten der Krümmung deiner Locke sei über meinem Haupt,
denn in diesem Schatten findet das rasende Herz Ruhe.

Aus Ziererei neigt sich dein Auge dem Hafis nicht zu; ja,
Sprödigkeit ist die Art der anmutigen Narzisse.