Ghasel 161: Wie soll ein Gemüt, das traurig ist, frische Verse hervorbringen?

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد

از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار
صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل
شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد

هر کو نکند فهمی زین کلک خیال‌انگیز
نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند
در دایرهٔ قسمت اوضاع چنین باشد

در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود
کاین شاهد بازاری وآن پرده‌نشین باشد

آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر
که‌این سابقهٔ پیشین تا روز پسین باشد

Wie soll ein Gemüt, das traurig ist, frische Verse hervorbringen?
Einen Punkt dieser Sache haben wir gesagt, und dabei bleibt es.

Erlange ich von deinem Rubin einen Ring des Schutzes,
sind hundert Reiche Salomos unter meinem Siegel.

O Herz, man darf über den Spott des Neiders nicht betrübt sein;
vielleicht liegt, wenn du noch einmal hinsiehst, dein Gutes darin.

Wer von dieser fantasieweckenden Feder nichts begreift,
dessen Bild ist unstatthaft, wäre er selbst der Maler von China.

Weinbecher und Herzblut wurden je einem zugeteilt;
im Kreis der Zuteilung verhält es sich so.

In der Sache von Rosenwasser und Rose war der ewige Beschluss dieser:
dass das eine eine Marktschöne und die andere eine Verhüllte sei.

Es ist nicht so, dass dem Hafis das Rendtum aus dem Sinn gegangen wäre,
denn diese alte Vorgeschichte währt bis zum letzten Tag.