Ghasel 167: Ein Stern leuchtete auf und wurde zum Mond der Runde

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیدهٔ ما را رفیق و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت
به غمزه مسأله‌آموز صد مدرس شد

به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا
فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

به صدر مصطبه‌ام می‌نشاند اکنون دوست
گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد

خیال آب خضر بست و جام اسکندر
به جرعه‌نوشی سلطان ابوالفوارس شد

طرب‌سرای محبت کنون شود معمور
که طاق ابروی یار منش مهندس شد

لب از ترشح می پاک کن برای خدا
که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد

کرشمهٔ تو شرابی به عاشقان پیمود
که علم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد

چو زر عزیز وجود است نظم من، آری
قبول دولتیان کیمیای این مس شد

ز راه میکده یاران عنان بگردانید
چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد

Ein Stern leuchtete auf und wurde zum Mond der Runde;
er wurde unserem scheuen Herzen Freund und Gefährte.

Meine Schöne, die nie zur Schule ging und keine Zeile schrieb,
wurde mit einem Blick zur Lehrerin von hundert Gelehrten.

Bei ihrem Duft wurde das kranke Herz der Liebenden wie der Morgenwind
zum Opfer für die Heckenrosenwange und das Narzissenauge.

Der Freund setzt mich nun an den Ehrenplatz der Schenkenbank;
sieh den Bettler der Stadt, der zum Herrn der Runde wurde.

Er bildete sich Chidrs Wasser und Alexanders Becher ein
und kam dazu, mit Sultan Abu'l-Fawaris einen Schluck zu trinken.

Das Freudenhaus der Liebe wird nun wohlbestellt,
denn der Bogen der Braue meiner Freundin wurde sein Baumeister.

Wisch die Weinspur von der Lippe, um Gottes willen,
denn mein Sinn wird zu tausend Sünden verlockt.

Dein Blick schenkte den Liebenden einen Wein ein,
von dem das Wissen besinnungslos und der Verstand gefühllos wurde.

Mein Gedicht ist dem Dasein teuer wie Gold; ja,
die Gunst der Glücklichen wurde zur Alchemie dieses Kupfers.

Freunde, wendet die Zügel vom Weg zur Schenke,
denn Hafis ging diesen Weg und wurde mittellos.