Ghasel 177: Nicht jeder, der das Gesicht erstrahlen lässt, versteht Herzen zu gewinnen

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سکندری داند

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
کلاه‌داری و آیین سروری داند

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن
که دوست، خود روش بنده‌پروری داند

غلام همت آن رند عافیت‌سوزم
که در گداصفتی کیمیاگری داند

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند

بباختم دل دیوانه و ندانستم
که آدمی‌بچه‌ای، شیوهٔ پری داند

هزار نکتهٔ باریک‌تر ز مو این جاست
نه هر که سر بتراشد قلندری داند

مدار نقطهٔ بینش ز خال توست مرا
که قدر گوهر یک‌دانه جوهری داند

به قد و چهره هر آن کس که شاه خوبان شد
جهان بگیرد اگر دادگستری داند

ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
که لطف طبع و سخن گفتن دری داند

Nicht jeder, der das Gesicht erstrahlen lässt, versteht Herzen zu gewinnen;
nicht jeder, der einen Spiegel macht, versteht Alexanders Kunst.

Nicht jeder, der die Mütze schief setzt und forsch dasitzt,
versteht das Kronetragen und den Brauch des Herrschens.

Diene nicht wie Bettler unter der Bedingung des Lohns,
denn der Freund versteht selbst, wie man für den Knecht sorgt.

Ich bin der Knecht des Hochsinns jenes Rend, der das Wohlergehen verbrennt
und in Bettlergestalt die Alchemie versteht.

Treue und Worthalten sind gut, wenn du sie lernst;
sonst versteht jeder, den du siehst, die Grausamkeit.

Ich verspielte mein närrisches Herz und wusste nicht,
dass ein Menschenkind die Art der Feen versteht.

Tausend Feinheiten, zarter als ein Haar, gibt es hier;
nicht jeder, der den Kopf schert, versteht das Qalandartum.

Der Mittelpunkt meines Sehens dreht sich um dein Mal,
denn den Wert der einzigen Perle versteht der Juwelier.

Wer durch Wuchs und Gesicht König der Schönen wurde,
erobert die Welt, wenn er Gerechtigkeit zu üben versteht.

Von den herzgewinnenden Versen des Hafis weiß der,
der Anmut des Wesens und das Reden auf Dari versteht.