Gazal 181: De ahora en adelante, mi mano y el borde de aquel alto ciprés

بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
که به بالای چمان از بن و بیخم برکند

حاجت مطرب و می نیست تو برقع بگشا
که به رقص آوردم آتش رویت چو سپند

هیچ رویی نشود آینهٔ حجلهٔ بخت
مگر آن روی که مالند در آن سم سمند

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می‌باش
صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟

مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیاد
شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

من خاکی که از این در نتوانم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند؟

بازمستان دل از آن گیسوی مشکین حافظ
زان که دیوانه همان به که بود اندر بند

De ahora en adelante, mi mano y el borde de aquel alto ciprés,
que con su talle cimbreante me arrancó de raíz.

No hacen falta músico ni vino; quítate el velo,
que el fuego de tu rostro me hace bailar como la ruda.

Ningún rostro llega a ser espejo de la cámara nupcial de la fortuna
sino el que se frota bajo el casco de su corcel.

Dije: el secreto de tu pena, sea lo que sea;
no tengo más paciencia que esta, ¿qué hago, hasta cuándo, cuánto?

No mates a aquel ciervo almizclero mío, cazador;
ten vergüenza ante ese ojo negro y no lo ates con el lazo.

Yo, de polvo, que no puedo levantarme de esta puerta,
¿de dónde daré un beso en el borde de aquel alto palacio?

No retires el corazón de aquel cabello de almizcle, Hafez,
que al loco más le vale estar atado.

Interpretación del fal

Has decidido no soltar, aunque este apego te ha arrancado de raíz. Se te ha acabado la paciencia y quieres que se sepa el secreto de tu corazón. Alcanzar a esa persona parece estar fuera de tus posibilidades; la humildad es la única manera de acercarte. No retires el corazón: tu paz está en este mismo compromiso.