Gazal 183: Anoche, a la hora del alba, me libraron de la pena

دوش وقت سحر، از غصه نجاتم دادند
واندر آن ظلمت شب، آب حیاتم دادند

بی‌خود از شعشعهٔ پرتو ذاتم کردند
باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک‌سحری بود و چه فرخنده‌شبی
آن شب قدر که این تازه‌براتم دادند

بعد از این روی من و آینهٔ وصف جمال
که در آن جا خبر از جلوهٔ ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوش‌دل چه عجب؟
مستحق بودم و این‌ها به زکاتم دادند

هاتف آن روز به من مژدهٔ این دولت داد
که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

این همه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزد
اجر صبری‌ست کز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود
که ز بند غم ایام نجاتم دادند

Anoche, a la hora del alba, me libraron de la pena,
y en aquella tiniebla de la noche me dieron el agua de la vida.

Me sacaron de mí con el resplandor del rayo de la Esencia;
me dieron vino de la copa de la manifestación de los Atributos.

Qué alba bendita fue, y qué noche venturosa,
aquella Noche del Destino en que me dieron esta nueva merced.

De ahora en adelante, mi rostro y el espejo que describe la Belleza,
pues allí me dieron noticia de la manifestación de la Esencia.

Si logré mi deseo y el corazón contento, ¿qué maravilla?
Lo merecía, y esto me lo dieron de limosna.

Aquel día la voz oculta me dio la buena nueva de esta fortuna:
contra aquella dureza y crueldad me dieron paciencia y firmeza.

Toda esta miel y azúcar que mana de mi palabra
es la paga de la paciencia que me dieron por aquella rama de azúcar.

Fueron el empeño de Hafez y el aliento de los que madrugan
los que me libraron de las ataduras de la pena de los días.