Ghasel 194: Die Jasminduftenden lassen, wenn sie sich setzen, den Staub des Kummers sinken

سمن‌بویان، غبار غم چو بنشینند؛ بنشانند
پری‌رویان، قرار از دل چو بستیزند؛ بستانند

به فتراک جفا، دل‌ها چو بربندند؛ بربندند
ز زلف عنبرین، جان‌ها چو بگشایند؛ بفشانند

به عمری، یک نفس با ما چو بنشینند؛ برخیزند
نهال شوق در خاطر چو برخیزند، بنشانند

سرشک گوشه‌گیران را چو دریابند، در یابنٔد
رخ مهر از سحرخیزان نگردانند، اگر دانند

ز چشمم، لعل رمانی چو می‌خندند، می‌بارند
ز رویم، راز پنهانی چو می‌بینند؛ می‌خوانند

دوای درد عاشق را کسی کاو سهل پندارد
ز فکر، آنان که در تدبیر درمانند، در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند، بر دارند
بدین درگاه، «حافظ» را چو می‌خوانند؛ می‌رانند

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند، ناز آرند
که با این درد اگر دربند درمانند، در مانند

Die Jasminduftenden lassen, wenn sie sich setzen, den Staub des Kummers sinken;
die Feengesichtigen rauben, wenn sie streiten, dem Herzen die Ruhe.

Binden sie Herzen an den Sattelriemen der Härte, so binden sie fest;
lösen sie die Ambralocken, so streuen sie Seelen aus.

Setzen sie sich einmal im Leben einen Atemzug zu uns, so stehen sie auf;
und stehen sie auf, so pflanzen sie den Schössling der Sehnsucht in den Sinn.

Treffen sie auf die Tränen der Zurückgezogenen, so finden sie Perlen;
sie wendeten das Gesicht der Liebe nicht von den Frühaufstehern ab, wenn sie es wüssten.

Wenn sie lachen, lassen sie aus meinem Auge Granatrubine regnen;
wenn sie hinsehen, lesen sie in meinem Gesicht das verborgene Geheimnis.

Wer das Heilmittel für den Schmerz des Liebenden für leicht hält:
die über einer Heilung grübeln, bleiben ratlos zurück.

Die wie Mansur ihr Ziel erreichen, werden an den Galgen gehoben;
ruft man Hafis an diesen Hof, so jagt man ihn fort.

Bringen an diesem Hof die Sehnsüchtigen ihr Flehen dar, so begegnet man ihnen mit Stolz,
denn bei diesem Schmerz bleiben sie, wenn sie auf Heilung aus sind, ratlos zurück.