Ghasel 199: Die Prediger, die in Gebetsnische und auf der Kanzel solchen Glanz entfalten

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند!

مشکلی دارم، ز دانشمند مجلس بازپرس
توبه‌فرمایان، چرا خود توبه کم‌تر می‌کنند؟

گوییا باور نمی‌دارند روز داوری
کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند

یا رب این نودولتان را با خر خودشان نشان
کاین همه ناز از غلام ترک و استر می‌کنند

ای گدای خانقه، برجه که در دیر مغان
می‌دهند آبی و دل‌ها را توانگر می‌کنند

حسن بی‌پایان او، چندان که عاشق می‌کشد
زمرهٔ دیگر به عشق از غیب سر بر می‌کنند

بر در می‌خانهٔ عشق ای ملک، تسبیح گوی
کاندر آنجا، طینت آدم مخمر می‌کنند

صبح‌دم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
«قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند»

Die Prediger, die in Gebetsnische und auf der Kanzel solchen Glanz entfalten,
tun, wenn sie ins Verborgene gehen, jenes andere Werk.

Ich habe eine Schwierigkeit; frag den Gelehrten der Versammlung:
Warum üben die, die Reue befehlen, selbst so wenig Reue?

Es scheint, sie glauben nicht an den Tag des Gerichts,
da sie im Werk des Richters so viel Fälschung und Betrug treiben.

O Herr, setz diese Emporkömmlinge wieder auf ihren eigenen Esel,
die sich mit türkischem Sklaven und Maultier so wichtig machen.

O Bettler des Derwischklosters, spring auf, denn im Tempel der Magier
gibt man ein Wasser und macht die Herzen reich.

Seine endlose Schönheit: so viele Liebende sie auch tötet,
eine andere Schar erhebt sich in Liebe aus dem Verborgenen.

An der Tür der Schenke der Liebe, o Engel, sprich den Lobpreis,
denn dort lässt man den Lehm Adams gären.

In der Frühe kam ein Rufen vom Thron; der Verstand sprach:
«Es scheint, die Heiligen lernen die Verse des Hafis auswendig.»